Welkom Loran

02 oktober 2022

Velen onder jullie zagen mij vast al rondlopen: een dikke bolle buik die al bijna sinds maand 6 op springen stond. 21 september was de 'ten minste houdbaar tot datum' en 27 september de uiterste vervaldatum van de dikke ton. Aangezien onze kindjes toch allemaal een beetje op elkaar moeten lijken, ging ook deze spruit de tocht in het donker tot het einde uitzitten en zeker niet vanzelf komen.
27 september werd dus D-day (delivery day) !  

Daar ben je dan eindelijk!

Na een vlotte maar superintense (qua pijn) bevalling, konden we onze nieuwe (en tevens ook laatste) uitbreiding van ons gezin exact om 12u30 omarmen. En wat voor eentje! Ons zebra(tje) Loran woog bij de geboorte 4.500kg, was 56cm lang en had een hoofdomtrek van 37cm.
Na een fantastische start kon ons geluk niet op. Onze familie en vrienden ontvingen de eerste foto's en we kregen tal van gelukwensen. De post voor de aankondiging naar jullie - het grote openbare publiek - werd klaargemaakt en ingepland met een leuke foto!
Zoals altijd maakten we de keuze om polyklinisch te bevallen: 1 nachtje in het Sint-Lucas ziekenhuis te Brugge leek ons meer dan lang genoeg. Thuis genieten met de kinderen samen was onze droom.

De eerste nacht thuis

Woensdagmiddag 28 september mocht Loran, ondanks een typisch kwakkel-dagje van minder drinken en veel slijmpjes overgeven, toch naar huis. Hij kreeg wel nog een onschuldige maagspoeling die zijn slijmpjes moest verwijderen om het hem wat makkelijker te maken. Ons opvangnet thuis was groot genoeg: grootouders, tantes en nonkels, begane meters en een kinderarts en vroedvrouw binnen telefonisch bereik. Kortom, wat kon er nu misgaan?

Woensdag op donderdagnacht bleek er in Lorans stoelgang bloed te zitten. Na opvang te zoeken voor de andere 3 schatjes, snel naar spoed terug om alles te onderzoeken. De kinderarts te Sint Lucas stond ons al op te wachten: er konden tal van verklaringen zijn, o.a. de meest waarschijnlijke die reeds telefonisch werd medegedeeld: ingeslikt bloed vanuit het vruchtwater van de mama, tijdens de bevalling.

Allerlei onderzoeken volgden elkaar in een sneltrein op: bloedafnames (is het een stollingsziekte?), echo (hebben we een scheur of perforatie in de darmen?) en met contrastvloeistof werden fotos gemaakt om de baan van het voedsel te volgen. Wat wij niet wisten, was dat ondertussen twee specialisten van de neonatologie-afdeling in AZ Sint-Jan Brugge met de mug (en een ambulance met mobiele couveuse) onderweg waren om de beelden te bekijken en onze kleine zebra mee te nemen naar hun gespecialiseerde afdeling. Want slijmerig spugen, weinig eten en bloed: dat waren samen rode alarmbellen op de neonatologie-afdeling van AZ Sint-Jan. 

De ergste dag van ons leven...

Bij het laatste onderzoek was het plots alle hens aan dek: er bleek duidelijk een afwijkend beeld te zien wat betreft zijn darmen. Niet enkel was er sprake van malrotatie (= een aangeboren afwijking waarbij de darmen verkeerd gedraaid liggen) maar daarbij van een volvulus (= een darmtorsie, waardoor bepaalde stukken darmen - al dan niet de gehele darm - afgesnoerd zijn van bloedtoevoer en/of afvoer). 

Tijdens een spoedoperatie konden ze pas met duidelijkheid zeggen of er darmschade was, wat die was en hoe onherstelbaar deze was. Een diagnose die alle kanten uit kan gaan. Darmen kunnen slechts 4u zonder bloedtoevoer en zuurstof. Het werd heel duidelijk dat dit levensbedreigend was uit de urgentie, maar toch de vriendelijke kalmheid waarmee dokter Dhaese en zijn team, uitleg gaven, terwijl ze Loran klaarmaakten voor de trip terug met de ambulance. 

Of we meemochten in de ambulance? Neen helaas was daar geen plaats voor.
Of we hem nog zouden zien in Sint Jan voor de operatie? Dat was afhankelijk van hoe snel de katheter geplaatst kon worden, of hij plots slechter werd en of het operatiekwartier reeds vrij was bij aankomst.
Of hij wist hoe lang de operatie ging duren? Minimum 1 uur. Maximum was ongekend. Weerom afhankelijk van de ernst als ze live konden zien wat er aan de hand was.
Of er reeds darmen afgestorven waren en al dat bloed niet moest duiden dat er scheur was ontstaan? Weerom geen sluitend antwoord. Hoopgevend was het feit dat hij klaarblijkelijk niet in continue pijn was, zelden weende en ook nog geen bloedarmoede had, noch lage bloeddruk. 

We moesten ons niet haasten, ze hadden toch nog veel tijd nodig om hem klaar te maken voor de operatie en daar mochten we niet bij zijn. Weg waren ze.
Verdwaasd bleven we achter. Je niet haasten. Vreemd begrip als het over je 48u oude baby gaat. Na de eerste shock verwerkt te hebben, konden we veilig zelf narijden naar de andere kant van Brugge. Afdeling 7, neonatologie, tussen alle mini-mini-mini prematuurtjes, ging onze - ondertussen nog 'maar' 4kg grote - reus verblijven.
Aan de ingang van NiCU (neonatale intensive care unit) kwamen we Loran terug tegen. Nog steeds in de mobiele couveuse, ondertussen opnieuw getest op de Rx afdeling door iemand gespecialiseerd in het localiseren van torsie in het darmstelsel. Het braaksel van het contrastmiddel lag nog naast hem in de haast snel naar boven te komen maar zijn oogjes waren open en hij leek alert. 

"Hier is de ouderkamer, zet u, wij gaan met de katheter beginnen. We gaan zien hoe snel het gaat en of je er nog bij kan voor de operatie".  Verstaanbaar en toch zo verontrustend. Alles gaat voor, voor de urgentie van dit team om onze Loran te helpen. Het woord redden willen we bewust niet in de mond nemen. Terwijl de anesthesist zijn katheter plaatst, maakt dokter Dhaese opnieuw tijd voor ons. Onze extra vragen en zijn bevindingen na de nieuwe Rx worden besproken. De torsie is volledig vastgesteld en grotendeels gelocaliseerd. Men ziet nog doorbloeding van stukken van de darm, maar deze wordt duidelijk afgekneld. Hij benadrukt meer dan eens dat dit een urgente situatie waarbij Loran mogelijks grote stukken van zijn darmen kan kwijtraken. Levensbedreigend wordt meer dan eens vermeld, net als dokter Van Cauwenberge, gespecialiseerd kinderhart- en vaatchirurg die de operatie zal uitvoeren. 

We mochten uiteindelijk voor de start van de operatie Loran nog een half uurtje zien, terwijl het operatiekwartier werd klaargemaakt en de chirurg zijn vorige operatie afwerkte. Daarna werden het twee lange uren. De energie om letterlijk te ijsberen was ons al ontnomen na de korte nacht en drukke ochtend, niet enkel emotioneel maar ook fysiek. 48u geleden bevallen en bijna gans de dag stonden we al op onze benen. Rechtstaan aan een echotoestel, monitor of couveuse. Lift in, lift uit. Van verdiep 2 naar 7 en terug en opnieuw.

Maar ijsberen deden we wel, we liepen rondjes in ons hoofd. Waarom waren we niet eerder naar spoed gegaan, wat hadden we over het hoofd gezien? Hoe loopt dit af? De gekste dingen komen in je op. Zo wil je plots urgent nog een foto van je kind nemen vlak voordat ze wegrijden, want elke foto kan de laatste zijn en wat als... wat als... wat als...
Je zou niet mogen wat alsen op zo'n moment, maar wie kan dit nu tegenhouden...
Na anderhalf uur kreeg de afdeling NICU het verlossende hoopvolle telefoontje: "ja, de darm was al aan het verkleuren als teken v beginnende afsterving, maar bij het manueel terugdraaien van de torsie heeft de doorbloeding zich hersteld en is alles weer roze geworden."
Driewerf hoezee voor Roze! Kortom de operatie was gelukt, de darmen waren ze nog aan het fixeren in zijn buik zodat dit niet opnieuw zou kunnen gebeuren. We zouden nog een uurtje moeten wachten om hem terug te zien, maar onze kleine man stelt het voorlopig oke: geen stoma, ze waren dus net op tijd om zijn ganse darm te redden.
Nog een uur later, zagen we Loran terug, waarna de nabespreking volgde met de verschillende artsen. Meerdere artsen meldden ons dat het een "close call" was. Twee uur later opereren was geen optie geweest. Sommigen spraken zelfs over fatale afloop door het grote stuk darm die ging moeten verwijderd worden.

Het vervolg

Loran ligt aan de beademing onder volledige verdoving totdat zijn zware pijn medicatie kan afgebouwd worden, daar deze zijn eigen ademhalingsreflex mee stil legt. Erna willen ze zijn spijsverteringstelsel weer opstarten maar verwachten hierin eigenlijk geen grote problemen. We zijn ondanks alle stress en verdriet, hoopvol vandaag en blij dat Loran nog steeds ons gezinnetje compleet maakt. Met het afbouwen van de pijnmedicatie merken we dat Loran beter en meer op onze aanraking gaat reageren, wat ons hoop geeft. 

We willen jullie dan ook bedanken voor alle lieve berichtjes en alle gelukwensen met de geboorte, hoewel die op een bepaald moment heel dubbel waren voor ons. We hebben niet altijd tijd of de energie om iedereen te beantwoorden of alle vragen te counteren. Het schipperen tussen de zaak, de drie oudere kinderen, onze eigen slaap en Loran natuurlijk maakt het bijna een onmogelijke evenwichtsoefening. Maar weet dat ons team (en wij achter de schermen) keihard werken om jullie hobbybeleving toch zo optimaal mogelijk te maken. Neverland blijft uiteraard open en je kunt er nog steeds terecht met al je hobbyvragen.

Zodra onze dappere Loran thuis is, gaan we dat uiteraard heel uitgebreid vieren! Ook in Neverland! 

Veel liefs, 

Kristof & Inne